Pembangunan bahan dan produk binaan baru adalah keperluan strategi pembangunan lestari

Bagi China, di mana perkongsian sumber seperti tenaga dan tanah pertanian per kapita hanya 1/4 daripada purata dunia, pembangunan bersama ekonomi dan masyarakat negara dengan sumber serta alam sekitar ekologi bukan sekadar matlamat dasar tetapi suatu keperluan kewujudan yang mendesak. Dengan 1.4 bilion orang yang bergantung kepada tapak tanah yang terhad, tekanan terhadap sumber semula jadi telah mencapai tahap kritikal. Ini terutamanya benar dalam sektor pembinaan, yang menyumbang lebih daripada 40% daripada jumlah penggunaan tenaga China dan merupakan pendorong utama degradasi tanah serta pelepasan karbon.

Pada masa ini, batu bata pepejal tanah liat China masih menyumbang hampir 80% daripada jumlah pengeluaran bahan dinding secara keseluruhan—suatu warisan amalan pembinaan tradisional yang telah berterusan selama berabad-abad. Masalah penggunaan tenaga yang tinggi, kerosakan tanah, dan pencemaran adalah sangat serius serta berkesan jauh ke hadapan. Setiap tahun, pembuatan batu bata menghabiskan 2.2 bilion tan tanah liat, serta memusnahkan kira-kira 120,000 mu tanah pertanian subur—luas kawasan ini kira-kira setara dengan saiz Singapura. Proses ini juga membakar 82 juta tan arang piawai setahun, serta melepaskan jumlah habuk dan karbon dioksida yang besar, yang menyumbang kepada jerebu bandar dan perubahan iklim. Di Dataran Tiongkok Utara, di mana kilang-kilang batu bata terkonsentrasi, petani tempatan melaporkan penurunan hasil tanaman akibat hakisan tanah dan zarah-zarah udara, mencipta konflik langsung antara sumber pendapatan luar bandar dan pembangunan industri.

Oleh itu, pembangunan bahan binaan yang mampan secara organik dan produk bukan sahaja berkaitan dengan pelaksanaan strategi pembangunan mampan negara kita tetapi juga berkaitan dengan pembangunan sihat industri bahan binaan serta kesejahteraan generasi akan datang. Seiring dengan pertumbuhan ekonomi negara yang berterusan dan peningkatan taraf hidup rakyat, harapan terhadap ruang tempat tinggal dan bekerja telah berkembang melampaui keperluan asas perlindungan. Penduduk bandar hari ini menuntut bangunan yang cekap tenaga, menarik dari segi estetika, dan selamat untuk didiami dalam jangka masa panjang, dengan ciri-ciri seperti pencahayaan semula jadi, penebatan bunyi, dan sistem pembersihan udara kini menjadi keperluan piawai.

Pengalaman banyak negara, dari gerakan rumah pasif Jerman hingga piawaian pembinaan tahan gempa Jepun, telah membuktikan bahawa kemajuan bahan binaan mesra alam adalah suatu trend tidak dapat dielakkan dalam pembangunan ekonomi dan kemajuan sosial. Kemajuan industri pembinaan kini tidak lagi hanya memerlukan kualiti dan fungsi bangunan yang sempurna; sebaliknya, bangunan juga perlu indah, tidak berbahaya kepada kesihatan manusia, dan tahan terhadap risiko iklim. Ini memerlukan pembangunan bahan binaan dan produk baharu yang pelbagai fungsi serta cekap, dan hanya dengan cara inilah sektor pembinaan dapat menyesuaikan diri dengan keperluan kemajuan sosial.

Penggunaan bahan-bahan dan produk bangunan baharu boleh meningkatkan fungsi bangunan secara ketara, menambahkan keluasan lantai yang boleh digunakan, meningkatkan rintangan kejutan seismik, memudahkan pembinaan bermechanikal, dan mengurangkan kos dalam keadaan yang sama. Amalan di Tianjin, Chengdu, dan bandar-bandar lain telah membuktikan bahawa di bawah spesifikasi rekabentuk yang sama, penggunaan bahan-bahan ringan tetapi berkualiti tinggi seperti panel konkrit aerobik terkukus (AAC) boleh meningkatkan ruang hidup berkesan sehingga hampir 10% dengan menghilangkan dinding penanggung beban yang tebal. Bahan-bahan ini juga mengurangkan berat bangunan lebih daripada 40%, yang seterusnya mengurangkan kos asas dan meningkatkan prestasi seismik—suatu kelebihan penting di kawasan berisiko gempa bumi seperti Sichuan dan Yunnan.

Berdasarkan penyelesaian tahunan sebanyak 10% daripada 240 juta meter persegi bangunan perumahan bandar, penggunaan meluas bahan-bahan baharu boleh meningkatkan keluasan ruang hidup berkesan sebanyak kira-kira 20 juta meter persegi setahun, setara dengan pembinaan 250,000 unit perumahan mampu milik baharu. Ini juga akan mengurangkan kos pembinaan menyeluruh sebanyak 4%–7%, membebaskan dana untuk peningkatan infrastruktur bandar. Selain itu, pembangunan bahan-bahan binaan baharu telah memberikan kesan ketara terhadap perlindungan alam sekitar dan pemanfaatan sumber secara menyeluruh. Semasa tempoh "Rancangan Lima Tahun Kedelapan", pembangunan bahan-bahan dinding baharu sahaja telah menjimatkan lebih daripada 22 juta tan arang batu piawai dalam proses pengeluaran dan pemanasan, mengurangkan kerosakan tanah sebanyak 150,000 mu, serta mendaur semula 95 juta tan sisa industri—termasuk abu terbang dari loji janakuasa dan slag keluli—untuk mengurangkan pelepasan karbon dioksida sebanyak 23 juta tan.

Oleh kerana industri bahan binaan berkait rapat dengan sektor pembinaan—dengan 70% daripada produknya digunakan dalam pembinaan—penggabungan bahan-bahan baharu ke dalam rekabentuk seni bina dan peraturan pembinaan telah menjadi keutamaan nasional. Kerajaan telah memperkenalkan kod bangunan hijau wajib serta insentif cukai untuk mendorong penggunaan bahan-bahan inovatif seperti penebatan berubah-fasa dan keluli kitar semula, seterusnya mendorong transformasi keseluruhan rantaian bekalan. Promosi dan penggunaan bahan-bahan binaan baharu tidak hanya memberikan manfaat sosial yang ketara, seperti udara yang lebih bersih dan pengurangan pulau haba bandar, tetapi juga pulangan ekonomi yang signifikan. Sebagai contoh, penjimatan tenaga jangka panjang daripada penggunaan bahan penebatan haba baharu jauh melebihi kos awal menggantikan batu bata tanah liat, dengan tempoh pulangan biasanya kurang daripada lima tahun untuk bangunan perumahan.

Oleh itu, pembangunan bahan-bahan dan produk bangunan baharu merupakan sebahagian penting daripada kemajuan sosial dan peningkatan faedah sosioekonomi. Dengan menerima inovasi dalam pembinaan, China tidak hanya dapat meringankan tekanan terhadap sumber dan mengurangkan kerosakan alam sekitar, tetapi juga menubuhkan industri bangunan hijau yang kompetitif secara global—industri yang selaras dengan komitmennya terhadap neutraliti karbon dan menetapkan tolok ukur bagi pembangunan mampan di seluruh dunia.